Wordt de Gobiwoestijn te heet voor Rio Tinto RSS Feed

25-07-2019
Het koersverloop van het Noord-Amerikaanse Turquoise Hill Resources (TRQ; 51% in handen van Rio Tinto) is al geruime tijd dalende. En het meest recente rapport zal weinig doen om het vertrouwen te herstellen.
De recente productieupdate schetst de nodige problemen bij TRQ's enige asset, de Oyu Tolgoi mijn in Mongolië. Zoals wellicht bekend bestaat de Oyu Tolgoi Mijn uit 5 deposito's. Het Oyut deposito is aan de oppervlakte gelegen en is verantwoordelijk voor de huidige productie. De productieverwachtingen van dit deposito voor FY19 zijn vooralsnog onveranderd, en liggen rond de 125.000 - 155.000 ton koper en 180.000 - 220.000 ons goud. Het is overigens wel zo dat de productie gedurende Q2 flink lager lag dan Q1.
Het veel grotere Hugo North deposito wordt momenteel ontwikkelt en vereist een ondergrondse mijn. En hier bevinden zich de problemen. Het originele bouwplan voor de ondergrondse mijn blijkt niet haalbaar, en zal moeten worden herzien. De beraamde cost overrun van USD 2 miljard zal noch door TRQ noch door de Mongoolse overheid worden gedragen. Dus de bal ligt bij mijnbouwgigant Rio Tinto (netto inkomsten 2018: USD 14 miljard). Rio is voor 51% eigenaar van TRQ, en TRQ is voor 66% eigenaar van Oyu Tolgoi.
Gelet op de toenmenende 'elektrificatie' van de wereld is een stijgende behoefte aan koper aannemelijk. Met als gevolg een stijgende koperprijs. Koperproducenten wereldwijd zien zich genoodzaakt om steeds dieper te graven, en in die zin is een mijn als Oyu Tolgoi (potentieel de op 2 na grootste kopermijn ter wereld) een belangrijke asset.
De belangrijkste vraag is dus: Pakt Rio Tinto z'n verlies en verkoopt het z'n belang in TRQ?
Of is Oyu Tolgoi "too big too fail"?
Op dit moment lijkt het erop dat Rio Tinto doorzet. Het bedrijf heeft sinds 2010 vele miljarden dollars in de Gobi woestijn achtergelaten, waarvan USD 8 miljard aan de Mongoolse overheid. RT liet onlangs weten de vereiste krachtcentrale te zullen bouwen, en de extra miljarden wellicht als een impairment charge in de jaarcijfers op te voeren.
Rio Tinto group executive, growth and innovation, Stephen McIntosh liet vorige week weten:
“Delays are not unusual for such a large and complex project, but we are very focused as a team on finding the right pathway to deliver this high value project,”

The mining giant noted the update would reflect the “preferred mine design approach” since changes to planned underground infrastructure such as the ore handling system and access ramps have to be considered.

Also ground conditions are more challenging than expected and we are having to review our mine plan.

The company also said it was reviewing the carrying value of the project and could announce an impairment charge when it announces half-year results next month. Rio has also agreed to build a power plant to supply the mine, which will make the final cost of the project even higher.

“Current information indicates that Oyu Tolgoi mineral reserves will not be materially impacted by the Hugo North mine design options being considered; however, ongoing reviews will be considered as the work progresses,”



Maar goed, wat grondstofbeleggingen zo speculatief maakt is dat veel van de deposito's in veelal onbekende, zoniet ietwat onbetrouwbare landen zijn gelegen. En alle mogelijke goede bedoelingen van Rio Tinto daargelaten, is het bedrijf wel afhankelijk van de (verblijfs)vergunningen die Mongolië in handen heeft. Het zou niet de eerste keer zijn dat mijnbouwbedrijven een land van de ene op de andere dag moeten verlaten. Wat de overheid van Mongolië binnenkort gaat beslissen is koffiedik kijken. Zij willen waarschijnlijk dat TRQ (i.e. Rio Tinto) nu al gaat beginnen met het betalen van dividend. Dit zou volgens huidige overeenkomst pas in 2041 gaan gebeuren. Maar Rio Tinto zal hier (vermoed ik) niet mee instemmen. Ze moeten tenslotte al een extra USD 2 miljard betalen. Dus dat zal wel resulteren in een stevig potje bluf poker.
Dit wat betreft de ontwikkelingen met betrekking tot de overheid van Mongolie:

Rio Tinto, through its Turquoise Hill Resources subsidiary, owns 66% of the Oyu Tolgoi mine, which could become the world’s third-largest copper mine by production in 2025 under the current development plan.


What’s becoming more of an issue for the mine is that the Mongolian government owns the other 34%, and it appears that there is mounting disquiet in Ulaanbaatar that the landlocked country between Russia and China is getting a dud deal.


Mongolia’s parliament is set to approve measures that would terminate the 2015 agreement on the Oyu Tolgoi underground expansion, seeking to bring forward the time when it will receive dividend payments from the project, demand more transparency on copper prices and push for Rio Tinto to build a power plant.


Currently, Mongolia will only start to receive dividends around 2041, when its share of the debt for the project is repaid.


“For now, the Oyu Tolgoi agreement is not benefiting Mongolian citizens,” Battumur Baagaa, a member of the parliamentary working group scrutinising the project, told Reuters. “It is good to attract foreign investment but that doesn’t mean foreign investment should only benefit the foreign side.”


The sentiment expressed in the above quote goes to the heart of Rio Tinto’s Mongolia problem, and indeed to any mining company considering a major investment in a developing, or frontier market.


A country such as Mongolia cannot afford the upfront cost for its stake in a project the size of Oyu Tolgoi, so it pays for its share by deferring dividends.

 

While this sounds like a good solution in theory, it also means that the government, and the populace, see the mine being built and start operations, but they don’t necessarily see the benefits flowing to them.

 

Rio Tinto makes the point on its website that from 2010 to the third quarter of 2018 it has spent “$8.3 billion in-country in the form of salaries, payments to Mongolian suppliers, taxes, and other payments to the government.”

 

The question is whether this is enough, and the answer the Mongolian authorities appear to be giving is no.

 

The obvious risk for Rio Tinto is that it spends billions of dollars on an investment that takes a longer period to deliver returns, or even in the worst case the asset is seized by the state.

 

 

Gelet op de potentiele langetermijn verdiensten van Oyu Tolgoi is het op dit moment aannemelijk dat Rio Tinto extra geld in de onderneming zal pompen. En onder het mom van 'waar een wil is, is een weg' zal die ondergrondse mijn er wel komen. Maar het koersverloop is inmiddels ook afhankelijk van de Mongoolse overheid, en dat effect is niet in te schatten. TRQ wordt momenteel voor CAD 0,77 per aandeel verhandeld.

Peter Havik
Door: Peter Havik | Beleggingsanalist
Algemeen, Peter Havik, rio tinto, SGA, Turquoise Hill Resources